LeineRoebana, Cello Octet Amsterdam
Sopraan en acht cellisten voegen zich samen tot een Harmonieus Ensemble
Bij operavoorstellingen kan het voorkomen dat er een concurrentieslag woedt om de aandacht van het publiek als het orkest in de orkestbak een interessanter schouwspel biedt dan de planken daarboven; deze dichotomie is in Leine en Roebana’s Sonus Motus doelbewust opgelost: in deze voorstelling vallen musici en dansers samen. De cellisten van Cello Octet Amsterdam en de lyrische sopraan Elisabeth Hetherington produceren tezamen zowel de sonus als de motus waar de titel naar verwijst.
Hetherington opereert hierbij op drie verschillende niveaus: uitsluitend zingend, uitsluitend dansend en in een combinatie van beide, waarbij zij haar gezongen muzikale frasen voorziet van een dansant idioom. Haar lichaam valt samen met haar instrument waardoor haar choreografie zelfstandiger werkt, anders dan bij de instrumentalisten het geval is: haar dansaandeel doet daardoor een ander appel op de toeschouwer dan het aandeel van de cellisten.
“Hetherington operates on three different levels: exclusively singing, exclusively dancing and in a combination of both, providing her sung musical phrases with a dance idiom. Her body coincides with her instrument, so that her choreography works more independently, unlike the instrumentalists: her dance part therefore appeals to the spectator differently than the cellists’ part.”
“Hetherington feels, as evidenced by her sensitive phrasing and perfectly executed boxing thrillers, well at home in the seventeenth-century repertoire, and composer Peter Vigh creates a homogeneous sound fabric with his compositions and arrangements.”
https://www.theaterkrant.nl/recensie/sonus-motus/leineroebana-cello-octet-amsterdam/